Pałac w Naroku przed renowacją

Pałac w Naroku (woj. opolskie) został wzniesiony w 1869 roku dla pruskiego właściciela majątku Friedricha von Wichelhaus na miejscu wcześniejszego, starszego obiektu. Należy do najbardziej reprezentacyjnych rezydencji ziemiańskich historycznego Górnego Śląska i prezentuje rozpowszechniony pod koniec XIX wieku styl neogotycki z motywami inspirowanymi architekturą bizantyjską.

Obok typowych elementów neogotyku, takich jak biegnące wokół blanki i sterczyny, szczególnie po lewej stronie wieży widoczny jest wpływ orientalny: balkon z centralnym łukiem o kształcie kilowym, flankowany smukłymi kolumnami oraz dekoracyjnymi nawiązaniami do stylu mauretańskiego.

Po 1945 roku obiekt był wykorzystywany mieszkalnie i gospodarczo przez państwowe gospodarstwo rolne (PGR), a po zmianach ustrojowych przez dziesięciolecia pozostawał nieużytkowany i popadał w ruinę.

Dziś pałac w Naroku prezentuje się po konserwatorskiej rekonstrukcji, z odtworzoną fasadą, która ponownie eksponuje orientalne detale. Zrewitalizowany, dwuhektarowy park krajobrazowy przywraca częściowo pierwotny charakter całego założenia.

Architektura orientalizująca w Polsce

Architektura orientalizująca była w Polsce wykorzystywana przede wszystkim we wnętrzach – w większych i bardziej reprezentacyjnych siedzibach arystokratycznych często w formie „pokoju orientalnego” lub „sali mauretańskiej”. Na fasadach orientalizm pojawiał się rzadko i zazwyczaj w stosunkowo stonowanej formie.

Wyraźny, regionalnie znany przykład znajduje się w Osieku w Małopolsce. Tamtejszy pałac z bogato zdobionymi wnętrzami uchodzi za jeden z najbardziej wyrazistych przykładów architektury orientalizującej w kraju.