Portal z nieruchomościami zabytkowymi
Od starożytnego Rzymu po renesans Włochy rozwijały formy architektoniczne, które wpłynęły na sposób kształtowania rezydencji miejskich i wiejskich w całej Europie. W XV i XVI wieku w północnych i środkowych Włoszech rozwinęła się kultura willi. Andrea Palladio usystematyzował jej podstawy teoretyczne w regionie Wenecji Euganejskiej. Jego wiejskie rezydencje, wyróżniające się ścisłymi proporcjami i układem osiowym, stały się wzorem również poza granicami Włoch.
W miastach-państwach Italii palazzo stało się charakterystyczną formą reprezentacyjnej architektury miejskiej. Te wielokondygnacyjne pałace, wznoszone przez rody szlacheckie i zamożne rodziny kupieckie, do dziś kształtują historyczne centra Florencji, Wenecji, Rzymu i Bolonii.
W XIX wieku na te warstwy historyczne nałożył się eklektyzm. Na przełomie XIX i XX wieku rozwinął się styl Liberty, włoska odmiana secesji, szczególnie popularna w Mediolanie, Turynie i nad jeziorami północnych Włoch. Jego charakterystyczne cechy to motywy roślinne, starannie opracowane fasady oraz ścisłe powiązanie architektury z rzemiosłem artystycznym i wystrojem wnętrz.
Zabytkowe nieruchomości we Włoszech można podzielić na trzy główne regiony:
Włochy Północne: dominują tu wille i miejskie kamienice. W Wenecji Euganejskiej oraz nad jeziorami Piemontu i Lombardii można znaleźć wille renesansowe i budynki w stylu Liberty. Bliskość ośrodków gospodarczych już wcześnie sprzyjała powstawaniu reprezentacyjnych rezydencji zamożnego mieszczaństwa.
Włochy Środkowe: w Toskanii, Umbrii i Marche dominują architektura renesansowa oraz historyczne posiadłości ziemskie. Wiele z tych obiektów to dawne siedziby rodów szlacheckich, przebudowywane lub rozbudowywane w okresie renesansu. Charakterystycznym elementem historycznych centrów miast są również pałace typu palazzo.
Włochy Południowe: w Apulii i na Sycylii występują zespoły o funkcjach obronnych oraz charakterystyczne regionalne formy zabudowy, takie jak trulli, masserie i rozległe posiadłości rolne. Powstawały one w związku z rozwojem rolnictwa i potrzebą ochrony majątków, a z czasem były przebudowywane pod wpływem różnych tradycji architektonicznych i z wykorzystaniem lokalnych materiałów.
We wszystkich trzech regionach przenikają się różne epoki architektoniczne, układy zabudowy i struktury społeczne. Włochy należą do krajów o najbogatszym zasobie zabytkowych nieruchomości w Europie.