Nieruchomości historyczne z parkiem na sprzedaż

Schloss Lindach wywodzi się z założenia zamkowego, które musiało istnieć już za czasów księcia Fryderyka II Szwabskiego; pierwsza pisemna wzmianka o wsi Lindach datowana jest na 1331 rok. Zamek był częścią łańcucha zamków górskich w dolinach Fils, Rems i Lein. Czworokątna wieża z dobrze zachowanymi fundamentami pozwala wyróżnić kilka faz budowy.

Château zostało zbudowane w 1614 roku w stylu Henryka IV, a w XVIII wieku rozbudowane o południową fasadę w stylu klasycystycznym, o symetrycznej kompozycji i wzmocnionym frontonie. Kompleksowa restauracja została przeprowadzona w latach 2012–2024. Łączna powierzchnia użytkowa wynosi ok. 600 m² i obejmuje 15 pomieszczeń, w tym siedem sypialni i pięć łazienek.

Ta francuska rezydencja typu château w stylu neoklasycystycznym została zbudowana na początku XIX wieku i położona jest na posiadłości o powierzchni 4 hektarów w regionie Centre-Val de Loire. Główny budynek wzniesiony z lokalnego kamienia tufowego flankują dwie wieże, a jego powierzchnia użytkowa wynosi około 650 m².

Położony w otoczeniu ponad dwuhektarowego parku krajobrazowego pałac w Naroku należy do najbardziej charakterystycznych historycznych rezydencji regionu. Obecny wygląd budowli ukształtowany został w latach 1865–1869 przez Friedricha von Wichelhausa, który nadał jej rzadko spotykany na Śląsku styl angielsko-bizantyjski.

Dziesięć kilometrów na zachód od Schwerina znajduje się dawna wieś majątkowa Zülow, po raz pierwszy wzmiankowana w dokumentach w 1282 roku i należąca do XVIII wieku do meklemburskiej rodziny szlacheckiej o tej samej nazwie. W 1781 roku majątek nabył Ulrich von Schack; jego potomek Adolf Friedrich von Schack otrzymał w 1878 roku pruski tytuł hrabiowski.

Zabytkowy pałac w Marsciano/Umbria, o łącznej powierzchni 1000 m² i działce o łącznej powierzchni 3 hektarów. Dom z długim, prostym podjazdem jest doskonałym przykładem XVIII-wiecznego włoskiego pałacu wiejskiego. Główna konstrukcja charakteryzuje się planem w kształcie litery H z wyższą częścią centralną zwieńczoną wieżyczką.

Wieża z XV wieku oraz zamek o planie w kształcie litery H, przebudowany na początku XVII wieku, tworzą historyczne jądro tej posiadłości w regionie Poitou. Położony nad rzeką kompleks stanowi przykład przejścia do klasycznej architektury okresu Ludwika XIII. Za prostymi renesansowymi fasadami z elementami dekoracji iluzjonistycznej wnętrza organizują się wokół centralnej klatki schodowej.

Wzniesiony za panowania Ludwika XIII i rozbudowywany aż do XIX wieku, ten zamek wyróżnia się rzadką spójnością architektoniczną i przejściem od późnego renesansu do wczesnego klasycyzmu. Jego sylwetka z kopułą, dachami namiotowymi i dużym murem świadczy o precyzyjnym stylu.

Pałac w Moravany koło Ronova nad Doubravou został zbudowany po 1718 roku według projektu Jan Blažej Santini-Aichel, jednego z najważniejszych architektów baroku czeskiego. Obiekt obejmuje budynek główny z 19 pomieszczeniami (325 m² powierzchni zabudowy), park o powierzchni 1 135 m² oraz część budynku gospodarczego o powierzchni 547 m². Łączna powierzchnia działki wynosi 2 549 m².

Zamek "Castello di Oliveto" stanowi wyjątkową okazję inwestycyjną dla międzynarodowych inwestorów poszukujących renesansowego zamku o wysokiej wartości historycznej, rozległych gruntów oraz zdywersyfikowanych źródeł dochodu.

Ogłasza się rokowania nieograniczone na sprzedaż prawa własności nieruchomości zabudowanej kompleksem pałacowo-parkowym, położonej w Dąbroszynie, obejmującej działkę gruntu nr 206/2 o powierzchni 5,2653 ha, po drugim przetargu zakończonym wynikiem negatywnym. Pałac w Dąbroszynie położony jest w gminie Witnica, w województwie lubuskim, około 5 km od granicy z Niemcami przy drodze Gorzów Wlkp.

Zabytkowa nieruchomość z niskimi kosztami eksploatacji dzięki energii geotermalnej: XIX-wieczny pałac w centrum Castelnuovo Val di Cecina, położony w dominującej lokalizacji nad średniowiecznym centrum miejscowości oraz doliną Ceciny. Nieruchomość obejmuje ponad 1.000 m² powierzchni mieszkalnej i użytkowej, rozłożonej na kilka budynków, a także prywatny park o powierzchni około 1,15 hektara.

PAŁAC W PATRYKOZACH WYJĄTKOWA REZYDENCJA HISTORYCZNA: Neogotycka architektura z XIX wieku | Gruntownie odrestaurowany | 998 m² powierzchni użytkowej | 18 reprezentacyjnych pomieszczeń | Zabytkowy park w stylu angielskim 3,5 ha | Działka 10,936 ha | Dodatkowy budynek 1000 m² pod rekreację i spa | 1 godzina od Warszawy:

DWÓR Z XIX WIEKU W OTOCZENIU PARKU | 6 HA | STRZEGOCIN: Historyczna rezydencja ziemiańska | Park krajobrazowy | Staw | Po kompleksowej rekonstrukcji | Funkcja rezydencyjna lub hotelowa: *****: ROZKŁAD POMIESZCZEŃ:: Dwór o klasycznym, funkcjonalnym układzie przestrzennym obejmuje dwie kondygnacje, które łączą reprezentacyjny charakter rezydencji z komfortową strefą prywatną oraz gościnną. Parter:

UWAGA W PRZETARGU Na sprzedaż zabytkowy dwór we Wronińcu z obniżką ceny 50%.: To wyjątkowa okazja, by stać się właścicielem historycznego obiektu z dużym potencjałem inwestycyjnym w cenie małej kawalerki. Zapraszamy do zapoznania się z ogłoszeniem o przetargu ustnym, nieograniczonym na sprzedaż zabytkowego dworu we Wronińcu. Przetarg odbędzie się w dniu 16.07.2026 r. o godz.

Zabytkowy pałac położony na niewielkim wzgórzu, w otoczeniu rozległych pól i starannie utrzymanego parku, w miejscu zacisznym, a jednocześnie z dogodnym dostępem do miasta. Całość ogrodzona murem, tworzy kameralną, doskonale zorganizowaną przestrzeń mieszkalną lub reprezentacyjną.

Toskański pałac o powierzchni 900 m² na trzech poziomach w Montefoscoli, na południowy wschód od Pizy. Nieruchomość obejmuje około 1,5 hektara terenu. Oryginalne podłogi, elementy architektoniczne oraz detale wnętrz są w dużej mierze zachowane. Parter: hol wejściowy, salon, pomieszczenia gospodarcze oraz dodatkowe pomieszczenie o elastycznym przeznaczeniu.

Położona w San Piero a Grado, zaledwie kilka minut od Pizy i toskańskiego wybrzeża, ta starannie odrestaurowana wiejska rezydencja oferuje około 800 m² powierzchni mieszkalnej na zagospodarowanej działce o powierzchni około 6 400 m² z basenem. Historia głównego budynku sięga XVII wieku, z późniejszymi rozbudowami w kolejnych epokach.