Położony wśród starodrzewia, ten klasycystyczny pałacyk myśliwski jest przykładem harmonijnego połączenia historii, natury i kultury. Wzniesiony na pozostałościach dawnej warowni i przebudowywany przez stulecia, zachował formę szlacheckiej rezydencji mieszkalnej z XVII i XVIII wieku. To miejsce, w którym dziedzictwo arystokratyczne spotyka się z duchem epoki oświecenia.
Architektura zrównoważona i szlachetna
W odróżnieniu od przepychu wersalskiego, ten pałacyk wyróżnia się elegancką prostotą. Symetryczny układ, spokojna fasada z trójkątnym frontonem oraz korpus główny z niskimi bocznymi skrzydłami to klasycyzm francuski wzbogacony o elementy północnoeuropejskie, takie jak kolorowa cegła i cylindryczne wieże. Całość odzwierciedla wizję architekta o wyczuciu proporcji i kultury.
Wnętrza zaprojektowane z myślą o funkcji
Układ pomieszczeń opiera się na klarownej hierarchii – reprezentacyjność i prywatność współistnieją tu w pełnej równowadze. Z monumentalnego wejścia prowadzą schody na piętro. Pokoje dzienne – salon, jadalnia i pokoje gościnne – przechodzą płynnie jeden w drugi. Na piętrze znajdują się pokoje prywatne, przedpokoje, buduary i przestronne sypialnie. Pomieszczenia pomocnicze i korytarze zostały dyskretnie wkomponowane w całość jako integralna część funkcjonalnej rezydencji.
Spójne założenie folwarczne
Wokół dziedzińca honorowego o powierzchni około hektara rozmieszczone są budynki gospodarcze – stajnie, stodoły i mieszkania dla służby – zachowane w stylistycznej jedności z głównym budynkiem. Całość tworzy spójne, samowystarczalne założenie o dyskretnym uroku, z detalami przywołującymi czasy II Cesarstwa.
Park jako przestrzeń doświadczenia
Przed pałacykiem rozciąga się park krajobrazowy o powierzchni około 15 hektarów. Otwarte łąki, rzadkie gatunki drzew, staw i aleja kasztanowa tworzą przestrzeń, która nie podlega kontroli, lecz dialogowi z naturą. Odgłos końskich kopyt, szelest liści i gra światła w koronach drzew tworzą subtelną opowieść w obecności starego muru.
